Պատերազմը օձագալար սողում է դեպի Ղարաբաղ, Հայաստան` ոտնատակ տալով խորհրդային առասպելները, պատրանքները, երազանքները. Հասկացավ հայ մայրը` իր որդին զինվոր է… Հասկացավ հայ կինը, որ ամուսինը զորավոր է, հասկացավ հարսնացուն` նշանածը պարտավոր է, հասկացավ մինչ անգամ փոքրիկն ու գոչեց.-Չվախենաս, Ղարաբաղ, Տիգրանիկն էլ զինվոր է: Ու օրհնանքը դուրս ելավ սեղմված ատամների արանքից, թառեց շուրթերին ու արձագանքեց հայոց լեռներում…հպարտ լեռներում…
Դեռևս հազարավոր տարիներ առաջ նախնադարյան մարդը ժամանակը չափելու անրաժեշտություն զգաց: Սկզբում ժամանակը հաշվում էին օրերի քանակով` թե այս կամ այն դեպքը քանի օր առաջ տեղի ունեցավ: Սակայն մեծ ժամանակահատվածները չափելու համար օրերով հաշվարկը հարմար չէր:
Հետևելով լուսնի շարժմանը (նորալուսին, կիսալուսին, լիալուսին)` մարդը կարողացավ պատկերացում կազմել լուսնային ամսվա մասին: Նա սկսեց հաշվել օրերի այն քանակը, որի ընթացքում լուսինը, փոփոխելով իր տեսքը, վերադառնում է սկզբնական վիճակին: Հնարավոր դարձավ ժամանակը չափել ոչ միայն օրերով, այլև լուսնային ամիսներով:
Նախնադարյան մարդը դարեր շարունակ չգիտեր, թե որքան է տարվա տևողությունը: Հետևելով եղանակային փոփոխություններին` նրա համար պարզ դարձավ, որ գարնանից մինչև մյուս գարուն, բերքահավաքից մինչև հաջորդ բերքահավաքն անցնում են մոտավորապես նույն քանակության օրեր: Տարվա եղանակների որոշ աստղերի շարժման հետևելով` առաջինը Հին Եգիպտոսում պարզեցին, որ տարին բաղկացած է 365 օրից: Դատելով որոշ փաստերից` Հայկական լեռնաշխարհի բնակչությունն առնվազն Ք.ա. 2-րդ հազարամյակից պատերազմում ուներ արեգակնային տարվա մասին:
